fbpx

Annemarie: “Ik voel mijn benen niet meer”

Wat een leuke middag in het zwembad had moeten worden eindigde voor Annemarie (18) in een drama. Toen er in de wildwaterbaan een jongen voor de grap met een opblaasband bovenop haar sprong kreeg ze een klap in haar nek. En wat begon met een beetje pijn eindigde met een rolstoel.

Het ongeluk

In december 2012 is het voor Annemarie allemaal begonnen. Het ‘grote’ ongeluk in het Tikibad in Walibi. Ze gingen met een grote groep zwemmen, maar in de wildwaterbaan Lazy River ging het mis. “Ik zat met een jongen in een band in de Lazy River. Iemand is daar op ons gesprongen. Ik schrok en dacht: ‘Ik moet uit het water weg, dit is gevaarlijk.’ Ik ging naar de stoelen om even rustig te worden. Ik had ook vreselijke pijn in mijn nek. Ik liep naar de badmeester voor een pijnstiller. Toen ik vertelde dat het om mijn nek ging, gingen bij hem de alarmbellen rinkelen. Een paar minuten later stond er een ambulance en werd ik op een brancard weggedragen. In eerste instantie was ik heel nuchter in de ambulance, totdat de ambulancebroeder tegen me zij dat ik nu toch echt stil moest blijven liggen, omdat het anders wel eens grandioos mis kon gaan. Toen kwam bij mij het besef dat het toch wel ernstig kon zijn en heb ik huilend mijn moeder gebeld.”

“Het bleek mee te vallen, ze wisten niet wat het was en ik mocht naar huis. Wel kreeg ik de waarschuwing dat ik de komende dagen veel spierpijn zou hebben. Dit bleek te kloppen. Ik heb een paar dagen op bed gelegen en heb niets gekund. De maanden daarna ging het op zich goed, ook al had ik nog steeds vreselijke pijn in mijn nek. Toen wist ik nog niet wat me de komende maanden te wachten zou staan.”

Keer op keer naar het ziekenhuis

Op een gegeven moment begonnen Annemarie haar armen en benen uit te vallen. Dit was meestal tijdelijk, een minuut of zeven kon ze niets. Daarna kon ze gewoon weer door met wat ze aan het doen was. Tot op een dag in november. “Het was tijdens een bedrijfsuitje. Ik werk in een speeltuin en met het team gingen we zowel volleyballen als skippyballen. Maar toen ik van de skippybal af kwam, viel ik om. Mensen dachten dat ik flauwviel en kwamen aan met suikerdrankjes. Ik wist wel beter en zei dat het na een minuut of zeven wel over zou zijn. Maar na zeven minuten kon ik me nog steeds niet bewegen. Opnieuw een ambulance, opnieuw het ziekenhuis en opnieuw geen diagnose. Ik ben tien dagen gebleven en in die tien dagen heb ik stukje bij beetje weer leren lopen. Daarna mocht ik gewoon weer naar huis, alsof er niets gebeurd was.”

Annemarie en haar familie wisten dat het niet helemaal goed was, maar wat het nou eigenlijk was, was onduidelijk. Doorgaan was de enige optie. Weer ging het mis en kon ik me niet meer bewegen. Ik ging naar hetzelfde ziekenhuis en kwam op dezelfde afdeling terecht, dus het ziekenhuispersoneel herkende me nog. Daar werd ik doorverwezen naar een ziekenhuis dat gespecialiseerd was in het uitvallen van ledematen en binnen tien minuten had ik eindelijk een diagnose. Ik had een confessiestoornis. Dit is een ziekte in je hoofd die ervoor zorgt dat er net zoals bij een telefoon een kink in de kabel zit, waardoor het gevoel in je armen of benen uitvalt. Het voelt een beetje alsof je been slaapt, maar dan zonder de tinteling van het wakker worden van je benen. Voor mij was het alsof ik helemaal geen benen meer had.”

Opnieuw leren lopen

“Vanuit dit ziekenhuis moest ik naar een revalidatiecentrum. Dit was een bijzondere periode uit mijn leven. Van tevoren maak je doelen die je wil bereiken. Ik wilde bijvoorbeeld weer lopen, fietsen en zwemmen. Ik begon mijn eerste dag op krukken, maar toen ik ’s avonds mijn bord op wilde ruimen had ik per ongeluk mijn krukken laten staan. Ik liep! De rest van de revalidatiegroep zei: ‘Hé Annemarie, niet te snel beter worden hoor, want dan moet je weer weg!’ Ik ben nu gelukkig weer thuis en het gaat stukken beter, maar binnen de korte tijd van zes weken heb ik een onvergetelijke band met deze mensen opgebouwd. Die tijd zal ik nooit vergeten.”

“Nu loop ik gewoon weer. Ik kan weer fietsen en zwemmen, maar wel met mate. Het is helaas niet zo dat ik mijn benen weer voel. Ik loop door goed te kijken en op te letten. Laatst kneep een vriend van me voor de grap in mijn kuit, toen ik de trap op liep. Ik voel dat niet, maar later had ik wel een blauwe plek. Ik heb wel het idee dat het stukje bij beetje terugkomt. Tot voor kort voelde ik ook mijn bovenbenen niet, maar nu heb ik tot aan mijn knie weer gevoel. Dit gaat niet geleidelijk, dit gaat van de ene op de andere dag. Dat is ook wat deze ziekte zo bijzonder maakt. Wie weet voel ik morgen alles weer, maar wie weet ook niet. Wel heb ik nog steeds pijn in mijn nek, maar ik heb gehoord dat ze in het revalidatiecentrum ook daar een oplossing voor hebben, dus wie weet ga ik over een poosje terug. Tot die tijd probeer ik stress te vermijden en te genieten van alles wat ik wel kan doen zonder pijn.”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

4 Comments
  1. Wat ontzettend gaaf dat je je verhaal aan ons verteld. Zelf ben ik na een paar operaties aan mijn rug verlamd geraakt. Na 7 maanden in het revalidatiecentrum kon ik weer een beetje lopen! Nu zijn mijn voeten alleen nog verlamd en zonder gevoel, maar ik kan alles zoals fietsen, lopen, skiën en rennen! Het allerbelangrijkste is doorzetten en heel positief blijven. Ga zo door en geniet van alle dingen die je gewoon kan! Xx

Leave a Reply

Your email address will not be published.

GRLMAG maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Door op akkoord te klikken of door op de website te blijven komen, ga je hiermee akkoord.