Column: Afgesloten hoofdstuk

 

Bij Anouk (23) werd kanker geconstateerd. Op GRLMAG vertelt deze (positieve!) powerchick iedere week over haar leven. Deze week: een belangrijke dag, de CT scan én diploma-uitreiking. 
TIJDENS MIJN EERSTE CHEMO HEB IK MIJN SCRIPTIE AFGEMAAKT 

“Een spannende dag: Dé CT scan en mijn diploma-uitreiking. Bijna toeval dat deze twee dingen op één dag gepland zijn. Allebei het ‘einde’ van iets. Althans, daar gaan we bij de CT scan vanuit.

Even een korte terugblik: Ik heb volgens mij niet eerder over het halen van mijn diploma gehad. Tijdens mijn eerste chemo heb ik mijn scriptie afgemaakt en een vriendinnetje heeft het toen ingeleverd. Ik moest van mezelf per se mijn scriptie afmaken anders zou dat nog constant in mijn achterhoofd zitten tijdens de chemo’s. Zo zie je maar, als je iets echt graag wilt, kan het ook!

Voordat de CT scan plaatsvindt moet ik me eerst omkleden. (omkleden = jasje en bh uit. Dat wist ik van de vorige keer ook nog.) Daarna loop ik de ruimte in waar het allemaal moet gebeuren. Een medewerkster komt naar me toe en ze kijkt naar mijn jurkje ( dat ik natuurlijk had aangetrokken voor mijn diploma-uitreiking) en ziet de drukkertjes op mijn jurkje.

‘Je jurkje moet je ook even uit want die drukkertjes kunnen niet onder de scan.’

A: ‘Ummm, oke maar ik heb hier verder niks onder aan…’ Het zijn twee vrouwen die de scan uitvoeren, maar toch. In je nakie onder een scan lijkt me niet zo’n fijn idee.

De vrouw reageert: ‘Geen probleem ik regel wel wat.’

Dus ik me omkleden in dat kamertje. Of nou ja ik doe de deur niet eens meer dicht want zoveel blijft er ook niet over om te verbergen voor die vrouwen. Daarna loop ik terug de ‘scan kamer’ in. Dat is best wel awkward. De dames zijn nog even ergens mee bezig en ik voel me een beetje ongemakkelijk dus ik begin maar te praten.

A: ‘Okee.. ik voel me best wel bloot nu.’ Zucht.. soms denk ik ook weleens, waarom kunnen sommige dingen nou nooit een keer normaal bij mij gaan. Er moet altijd wel iets geks gebeuren. Wel grappig achteraf natuurlijk.

De mevrouw glimlacht en zegt: ‘Maak je geen zorgen we maken zoveel dingen mee hier.’

Ik mag gaan liggen op het bed (ja, nog steeds met alleen ondergoed aan) en daarna doet ze een dekentje over me heen.

Ik word geprikt voor het infuus en even later ‘praat’ het scan apparaat tegen me: ‘Adem in en houvast… en Adem weer uit.’ Dit twee keer. Even later komt er een vloeistof door het infuus mijn lichaam binnen. Er komt een warme gloed over me heen en het lijkt net of ik in mijn broek plas (wat natuurlijk niet echt zo is).

Als de scan klaar is ga ik met mijn ouders in de stad lunchen en daarna op naar de diploma-uitreiking!

De uitreiking zelf is niet zo bijzonder. Misschien ook omdat ik eigenlijk al heel moe ben voordat we er zijn. Na de uitreiking gaan we dan ook meteen weg omdat ik wil slapen.

‘JEEEEJ nu heb ik mijn diploma’, nee dit denk ik nog steeds niet. Het dringt echt NIET tot me door en ik ben er verder ook niet mee bezig. Ik kan het niet uitleggen, het is meer van: DOEI ik hoef daar niet meer aan te denken. Ik ben met totaal andere dingen bezig. En als mensen me nu feliciteren denk ik: oja..

Of ik het gevierd heb? Nee, niet echt. Vieren komt wel als ik de energie heb om dingen te vieren!”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Shop ’till you drop!