fbpx

Column: Er was eens een casting

 
Aminanta is model en schrijft iedere week voor GRLMAG een column over haar modellenleven. Vandaag vertelt ze over haar eerste casting.

‘MET ZULK HAAR KUN JE TOCH GEEN MODEL WORDEN?’ FLUISTERT EEN MEISJE.

“Ik ben verdwaald: waar moet ik heen? Mijn handen plakken. Tegelijkertijd houd ik mijn telefoon stevig vast. Waar is die casting nou? Ik ben bijna te laat. Al die meiden zitten er al, denk ik. En dan kom ik veel te laat aan. Wat moeten ze wel niet van me denken? Is dit de indruk die ik achter wil laten bij mijn eerste casting?

Nee, denk ik. Vastbesloten om door te gaan. In mijn achterhoofd weet ik dat Google Maps me ontzettend om laat lopen. Aan de andere kant zou ik zonder de app ook geen stap verder zijn gekomen, dus houd ik me ook keurig aan de aanwijzingen die me worden opgedragen. Eindelijk ben ik in de buurt. Ik verwachtte een modern gebouw, met allemaal meisjes – zoals je wel eens bij de voorrondes van HNTM zag. In plaats daarvan vindt de casting plaats in een café – met daarachter de ruimte waar toekomstige Doutzens hun catwalkloopje moeten laten zien.

Jong en naiëf doe ik de deur open. Alle ogen zijn op me gericht, iedereen lijkt me te scannen. Mijn oksels worden nat, hoe moest ik ook alweer lopen? Een meisje fluistert: ‘Met zulk haar kun je toch geen model worden?’ Het fluisteren kon je eigenlijk geen fluisteren meer noemen: ik had het namelijk gehoord. Een beetje geïntimideerd ga ik zitten. Hoewel ik te laat ben, krijg ik te horen dat dat niet zoveel uitmaakt. Men verwacht dat je op tijd komt, maar zelf zijn ze niet zo strikt met hun eigen regeltjes. Het maakt me niet uit, ik ben blij dat ik het in ieder geval heb gevonden. Het urenlange wachten gebruik ik om eens goed om me heen te kijken. Er zijn veel meiden op de casting afgekomen: velen zijn met hun moeder gekomen, of met een vriendin. Dat zijn vooral de wat jongere meiden; de oudere modellen komen meestal alleen. Ik herken een oud-deelneemster van HNTM (toen nog Benelux Next Topmodel) en ging bij mezelf te rade: zou ik net zo goed zijn als haar?

Ik sta op en ga naar de wc. Eenmaal bij de spiegel check ik alles: haar, in mijn geval vlechten. Toch in een staart? Check. Witte tanktop aan? Check. Zit de skinny jeans goed? Jup. Even snel deo en dan moet het goed zijn. Eenmaal terug in de wachtruimte – lees café – krijg ik weer wat nare blikken naar me toe geworpen. Deze meiden zien de andere modellen niet als een potentiële collega, maar als concurrentie. Er hangt een kille sfeer en eigenlijk wil ik zo snel mogelijk naar huis. Ik krijg buikpijn.

De casting zelf lijkt goed te gaan. Ik moet mezelf voorstellen en dat gaat goed, al had ik naar mijn idee minder mogen stotteren. Mijn foto’s worden goed ontvangen, de mensen van de casting lijken me te mogen. Ze stellen zichzelf voor en vertellen wat zij doen. Ik luister niet echt: het gaat mijn ene oor in en het andere er weer uit. In plaats van te luisteren lach ik als een malle. Stiekem hoopte ik daarmee een van de casting directors te verleiden. Ik ben de juiste voor de job, denk ik.

Opeens moet ik lopen. Dat was drie keer niks. ‘Jij loopt niet vaak op hakken zie ik.’ Dat beaam ik. ‘Misschien is het beter als je andere schoenen koopt, met een betere pasvorm.’ Ik knik, met de hoop op een kans waarop ik mezelf kan bewijzen.

Die kans kreeg ik niet. Ik kreeg niet eens een berichtje. Dus ik wist genoeg. Volgende keer beter!”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

GRLMAG maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Door op akkoord te klikken of door op de website te blijven komen, ga je hiermee akkoord.