Column: Chemo, hoe voelt dat nu?

 
Bij Anouk (23) werd dit jaar kanker geconstateerd. Op GRLMAG vertelt deze (positieve!) powerchick iedere week over haar strijd. Deze week: Chemo, hoe voelt dat?

VEEL MENSEN VRAGEN: MOET JE AL KOTSEN?

“En wat is het toch weer fijn om thuis te zijn. Hoe cliché dat ook klinkt. Ook al zijn de zusters en broeders in het ziekenhuis echt engelen, de ziekenhuissfeer en m’n ‘wandelende tak’ lieten me toch een stukje zieker voelen.

Toch begon ik wel al een beetje ‘ritme’ te krijgen in het ziekenhuisleven. Elke dag werd ik rond half 8 gewekt (ahhh killing) en werd me gevraagd wat ik als ontbijt wilde. Daarna was ik tot een uurtje of 11 ‘vrij’. In die vrije tijd ging ik douchen en wilde ik even naar buiten een rondje buiten lopen, even weg van mijn vaste verdieping. Want rond 11 uur zat ik tot een uur of 5/6 aan de chemo. En dat betekent dat je alleen op je ‘eigen’ verdieping mag blijven. Die is… tja heel klein. En na drie rondjes lopen (binnen twee minuten) heb je dat ook wel gezien.

Maar gelukkig had ik elke dag wel een paar bezoekjes en de broeders en zusters vroeg ik ook de oren van hun hoofd. Ik wil al-les weten. Wat welke chemo is, hoe elke chemo heet, hoe hun werk is, is het niet ‘irritant’ om met allemaal ‘zieke’ mensen te werken: gewoon ongegeneerd vragen stellen zegmaar. Maar lief als ze zijn, hebben ze ook belangstelling voor jou. Ze bewonderden de geweldige fotocollectie in mijn kamer (waar eigenlijk alleen maar genante partypictures te zien zijn).  Soms verdacht ik mezelf ervan dat ik ze een beetje van hun werk hield. Dat was vooral eigenlijk de eerste dagen, want met de dag kreeg ik minder praatjes.

En wat nuuuu?! Veel mensen vragen: moet je al kotsen? Ja sorry, misschien beetje vies om dit zo te zeggen maar mensen vragen dit zich af en als je chemo hoort, denk je daar ook aan toch? Maar nee, ik ben wel constant misselijk en moe maar ‘gelukkig’ blijft het daar tot nu toe bij. Het is een gevoel dat je niet echt ergens mee kan vergelijken. En.. ik wil geen chocola meer. GEEN CHOCOLA?! Dat is dus echt iets nieuws. Sowieso is eten lastig. Je probeert een beetje een balans te vinden van eten, drinken en niet misselijk zijn. Vooral kleine beetjes eten, verdeeld over de dag.

Toen ik thuis kwam van het ziekenhuis probeerde ik (eigenlijk soort van automatisme) rennend de trap op te gaan. Naar vier treden had ik toch wel door dat dat niet meer gaat. Nu voel ik me net een omaatje als ik dit zeg. M’n broertje was me zelfs een beetje aan het pesten dat ik emotieloos praat.

Toen vrienden van me in het ziekenhuis langskwamen en we spelletjes gingen doen, bedacht ik me pas hoe chill dat eigenlijk is. Er zijn wel mensen, je hoeft geen chemoverhaal te doen en je ‘vergeet’ even dat je kanker hebt. Spelletjes zijn dé oplossing. Want wat moet ik nou telkens zeggen als er mensen langs komen? Jaaaa ik ben moe, voel me zwakjes en constant misselijk. Nouja, daar wordt natuurlijk ook niemand vrolijk van.”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Shop ’till you drop!