fbpx

Column: De operatie

 
Soms wensten we dat het leven alleen ging over roze glitters, jongens en leuke kleren. Anouk (23) ontdekte dit jaar wel anders. Bij haar werd kanker geconstateerd. Op GRLMAG vertelt deze (positieve!) powerchick iedere week over haar strijd. Vandaag: De operatie.

HOPELIJK ZIJN DE ARTSEN OP DE CHEMO-AFDELING OOK ZO KNAP

“We worden de ochtend van de operatie ontvangen door Cynthia, een hele lieve zuster die alles rustig uitlegt en mij en mijn ouders naar mijn kamer begeleidt (jippie een kamer voor mezelf!) Ook komt er een man langs om bloed af te nemen. Hij komt me bekend voor. Later zegt hij dat hij mij eerder heeft gezien hier. Grappig, je denkt dat je als patiënt doktoren en zusters herkent, maar je beseft niet dat ze jou dus ook gaan herkennen.

Zusters Mirjam en Els (ja ik onthoud echt bijna alle namen van de mensen die me helpen) brengen me naar de zaal waar je komt, voordat je geopereerd wordt en vlak na de operatie weer wakker wordt. Tijdens het ritje naar die zaal, lig ik lekker in een bedje, voor mijn gevoel helemaal gezond, terwijl de zusters me rondrijden. Ik kom dan ogen tekort en draai mijn hoofd van links naar rechts om alles te zien.

Eenmaal aangekomen bij de zaal, komen de twee gynaecologen naar me toe die me gaan opereren. ‘Ben je zenuwachtig?’, vraagt de gynaecoloog nog.

‘Nee, eigenlijk helemaal niet. Is dat raar?’

‘Nee hoor’, knipoogt ze. ‘Stoere meid ben je!’

Na de gynaecologen komt er een vrouw die alles gaat checken en mij operatieklaar maakt. Ze vraagt naar mijn geboortedatum. ‘12 juni 1991.’

‘Zo, dan ben je er vroeg bij.’ Dat klinkt gek. Net alsof je op jonge leeftijd een baby krijgt. ‘Ben je hierna klaar?’, vraagt ze.

‘Nee ik krijg nog chemo’s.’

‘Oke. En hoe zijn de vooruitzichten?’

‘Oh nee ik ga niet dood hoor, ik heb kiemcelkanker dat is hartstikke goed te behandelen.’ Blablabla ik blijf maar praten.

Al de medewerkers daar zijn zo aardig. Al snel komt er een andere vrouw, Kirsten, zij brengt me naar de operatiekamer. Al snel komt er nog een mevrouw bij. Het is echt gezellig met z’n drieën en we zijn lekker aan het kletsen. De narcose zou ik deze keer niet via een mondkapje krijgen, maar via mijn arm. Ik voel nog niks dus blijf lekker doorpraten. En toen opeens BOEM, de narcose komt aan. ‘Whooo, oke nu voel ik het wel’, zeg ik nog. Nou, ik wil nog niet, ik wil nog zeggen dat ik het zo knap vind dat ze dit werk doen. Echt respect. Maar dat kwam er niet meer uit, dus het werd: ‘ Succes!’ Glimlach en slapen.

Als ik mijn ogen weer open doe, staan Els en Mirjam er om me op te halen. Het eerste wat ik zeg: ‘Els. Mirjam.’ Ik wijs naar ze. Haha, zal er vast hilarisch uit hebben gezien.

Eenmaal in mijn kamer, heb ik ontzettend veel moeite om echt wakker te worden. Mijn bloeddruk is laag en ze komen dit heel vaak checken. ‘Mam ik moet eten dan gaat het beter.’ Dus mama voert me wat vla. Daarna gaan mijn ouders weer even naar beneden omdat ik nog heel slaperig ben. Na een tijdje komen Britt en mijn ouders binnen. Mijn ouders gaan na een tijdje naar huis, er zouden die dag ook nog vriendinnetjes langskomen. Britt en ik zijn hard aan het lachen om een filmpje van een hele schattige egel, toen een knappe dokter binnenkwam. ‘Stoor ik?’ Ik: ‘Kijk deze egel, zo lief!’ Ik laat het filmpje zien. Maar hij komt natuurlijk voor mij. Hij stelde een paar vragen en verlaat daarna weer de kamer.

Britt fluistert: ‘Nouk! Hij is léuk!’

‘Whoo dat kan je wel zeggen.’ Als Britt weggaat heb ik nog even geslapen en tussendoor wordt er eten gebracht. Tijdens het eten komen twee huisgenootjes van mij langs, Evy en Eline.

Na de bezoekjes, ga ik uitvoerig mijn littekens bekijken en tellen. De teller komt op zeven (met die van de vorige operatie meegerekend). Als ik een ‘high ten’ maak, mijn wijsvingers tegen elkaar zet en dat ook met mijn duimen doe en deze creatie op mijn onderbuik leg: dan heb ik precies al mijn zeven schatjes gevangen. (Nu zie ik het al helemaal voor jullie dat na doen, haha). Laat even weten als je dat hebt gedaan, dat vind ik leuk.

De volgende ochtend komt de knappe dokter weer langs om te vragen hoe het met me gaat. Vriendinnetjes appen ondertussen dat ik een foto moest maken van de dokter. Dat vind ik toch iets te ver gaan. Oja, en ik heb nog aan de knappe dokter gevraagd of hij ook op de chemo-afdeling werkt (twinkelogen), maar helaas voor mij. Hopelijk zijn de artsen op de chemo-afdeling ook zo knap.

Ondertussen is mijn vader gearriveerd en kan ik lekker naar huis! Ok, dit verhaal is nu lang genoeg. Hasta la vistaaaa.”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

2 Comments
  1. Wauw, inderdaad, wat een stoere meid ben je Anouk! Echt heel veel respect, zeker voor hoe je ermee omgaat. Enneh, ik ben benieuwd of de artsen op de chemo-afdeling ook zo knap zijn. 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published.

GRLMAG maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Door op akkoord te klikken of door op de website te blijven komen, ga je hiermee akkoord.