fbpx

Column: Een grote mindfuck

 
Bij Anouk (23) werd kanker geconstateerd. Op GRLMAG vertelt deze (positieve!) powerchick iedere week over haar strijd. Vandaag: Kamers delen, veel bezoek en ziekenhuispersoneel.

KANKER. EEN GROTE MINDFUCK

“IK LIG OP EEN TWEEPERSOONSKAMER. Met een man… van 33… Die ik tot nu toe nog niet heb gezien. Ik heb stiekem op het kaartje gekeken dat op zijn bed ligt. Pff ik ben zo benieuwd hoe dat gaat. “Ik plas hier met de deur open want ik krijg die ‘wandelende tak’ niet naar binnen. Wat nu?” (Vorige keer had ik een eigen badkamer dus waarom niet!?) Oke, too much information.

Ik heb net aan de zuster gevraagd hoe lang hij blijft: twee nachtjes. Daarna komt er iemand anders. Nouuhouuuu, lig ik hier een week met iemand anders. Elke keer een nieuwe.. Pff oh duim alsjeblieft voor me dat die mensen op mijn kamer een beetje meevallen. Ik ben zo nieuwsgierig.

2 dagen later..

Ik had een hele chille kamergenoot. Hij is lekker rustig, maar ik kan er wel leuk mee kletsen en hij is heel makkelijk in de omgang. Hij heeft een super lief zoontje en een hele aardige vrouw. Ik schrok wel een beetje van zijn prognose omdat die er minder goed uitziet dan die van mij. Dat vind ik dan zo erg om te horen. Dan besef ik toch maar weer dat ik best wel ‘geluk’ heb, hoe het er voor mij uit ziet. Vanochtend ging hij weg en toen vroeg hij wanneer ik weer hier lag. Het kwam erop neer dat hij precies dezelfde week moet terug komen als ik. Dus we hebben een soort van afgesproken dat ik ga vragen of we bij elkaar op de kamer kunnen. Het is toch wel fijn dat je weet bij wie je op de kamer komt. Ik heb nu namelijk weer een man voor een middag op de kamer en vanavond weer iemand anders. Ja, natuurlijk alles gaat gewoon door. Maar al dat gewissel is niet ideaal. Je moet je toch een beetje aanpassen.

Oke.. en dan nog iets. Ik ben in het ziekenhuis heel vrolijk als ik me ‘goed’ voel. Van de schoonmakers tot de dokters: ik waardeer het werk dat ze doen enorm. Misschien ben ik af en toe ‘te’ vrolijk als kankerpatiënt? Vandaag kreeg ik dat gevoel. Pff als ik dit schrijf, denk ik: echt belachelijk dit. Zo ben ik gewoon, het zal me ook niks interesseren wat iemand daarvan denkt. Toch?! Soms heb ik het idee dat de vele bezoekjes die ik krijg, niet altijd worden gewaardeerd door het personeel. Vooral niet in een tweepersoonskamer, wat ik ook wel begrijp want je moet natuurlijk rekening houden met de ander. Maar vanochtend was er – voor mijn idee – een beetje een nare situatie en soms voel ik me gewoon bezwaard of niet begrepen omdat ik vrolijk ben en veel bezoek heb.

Hallooo ik ben jong, heb veel vriendinnen hier in Amsterdam en ik vind het gewoon gezellig. Dan proppen ze me maar weer in een eenpersoonskamer hoor.. iedereen ligt hier de hele dag op bed. Ik loop nog een beetje rondjes, klets nog, zeg iedereen vrolijk gedag, wil elke ochtend naar buiten… Wat moet ik dan? Misschien ben ik nu ontzettend aan het zeiken want ze zijn ook echt wel aardig hoor. Maar kanker is natuurlijk één grote mindfuck.”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

GRLMAG maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Door op akkoord te klikken of door op de website te blijven komen, ga je hiermee akkoord.