fbpx

Column: Opgelicht door een fake modellenbureau

 

 
Aminanta is model en schrijft iedere week voor GRLMAG een column over haar modellenleven. Vandaag vertelt ze over hoe ze werd opgelicht door een fake modellenbureau.

GETEKEND IS GETEKEND

“Op Facebook heb je talloze groepen waar je als beginnend model een fotograaf kunt vinden die je wilt helpen met het opbouwen van je portfolio. Maar ga niet met iedereen in zee: niet iedereen heeft het beste met je voor. Daar kwam ik zelf al snel achter! Zo ben ik een paar jaar geleden enorm opgelicht door een zogenaamd modellenbureau. Ik zag via zo’n Facebook modellenpagina een oproep in de trant van ‘Bureau is op zoek naar beginnende modellen. Meld je aan’.  In mijn ogen klopte alles. Ik googelde de site van het bureau: die zag er professioneel uit. Je kon er niet veel op vinden, maar het zag er betrouwbaar uit. De persoon die achter het bureau zat was een zakenman die samenwerkte met een model die veel contacten had. Ook die zocht ik op: niets leek er op dat het niet zou deugen. Ik stuurde een mail en kreeg als snel een reactie. Of ik op gesprek wilde komen. Gretig zei ik ja: dit kon wel eens mijn grote doorbraak zijn!

Op de dag van het gesprek was ik nerveus: zou ik goed genoeg zijn? Had ik de goede hakken aan? Zat er iets tussen mijn tanden? Gelukkig was ik niet alleen: mijn vriendin reisde die dag met me mee naar Gorinchem. Een aparte locatie voor een bureau, aangezien de meeste bureaus in en rondom Amsterdam zitten. Maar daar dacht ik die dag niet aan. Eenmaal in Gorinchem waren we al gauw op de goede locatie. De straat was makkelijk te vinden, het bureau niet. Ik kwam niet verder dan de buurman van het modellenbureau. Ik begon al nerveus te worden. Was ik verkeerd gelopen? ‘Nee’, zei de buurman. ‘Het is hier achter’, zei hij, terwijl hij naar een raar steegje wees. Apart, dacht ik. Maar toch stapte ik naar binnen. De man met wie ik had gemaild begroette me hartelijk. ‘Kom binnen’, zei hij. Het was precies zoals ik me had voorgesteld. Wie ben je, waar kom je vandaan; het standaard gesprekje, om dan gauw over te gaan op het bekijken van mijn portfolio. Ik mocht een stukje lopen. ‘Heel goed’, kreeg ik te horen, van het ‘oud model dat veel ervaring had in de modellenwereld en nu dus een modellenbureau is begonnen’. Ik was er niet van overtuigd: op hakken lopen was niet echt een van mijn sterkste kanten.

Ik kreeg al gauw een contract voorgeschoteld. Wow, dacht ik. Nu al? Ik was enthousiast, maar ook nerveus. ‘Lees het maar rustig door’, kreeg ik te horen. Dat stelde me gerust. Mijn vriendin – die helemaal geen modellen ambities heeft – kreeg ook een contract. Voor haar was er een speciale markt in Turkije. Het bureau had veel contacten daar: ze kon vrijwel meteen aan de slag. Hetzelfde gold voor mij. Ik kreeg alleen maar succesverhalen voorgeschoteld. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ik echt kans had om het te maken als model. ‘Je hebt het in je!’

Die woorden waren genoeg voor mij om te tekenen. Ik moest wel geld betalen, een soort inschrijvingsgeld. Ik hoefde het niet in een keer te betalen, zei hij. Het kon ook in termijnen. ‘Je betaalt het wel af met je opdrachten.’ Heel even was ik daarvan overtuigd. Ik had getekend, maar ik twijfelde nog steeds. Een bureau hoort toch in jou te investeren, fluisterde een stemmetje in mijn hoofd. Een goed bureau vraagt toch geen inschrijvingsgeld? Bij de tijd dat ik onderweg naar huis was, realiseerde ik me dat ik een enorme fout had gemaakt. Mijn vriendje, dat ik toen opbelde om het ‘goede nieuws’ te vertellen, zei dat ik direct moest breken met het bureau. Een vriend van me, die al langer modellenwerk deed, zei dat er nooit inschrijvingsgeld wordt gevraagd aan modellen. En toen raakte ik in paniek. Wat moest ik doen? Ik had al getekend!

Ik mailde het bureau: ik zag toch af van een verdere samenwerking. Het antwoord dat ik toen kreeg was bot en kortaf: ‘Getekend is getekend.’ Ze wilden geld, dat kon ik al opmaken uit de tekst. Uiteindelijk is het goed afgelopen. Met behulp van ouders en het Juridisch Loket heb ik het contract beëindigd. Ik heb daarna niets meer van het bureau gehoord. Die week kwam ik er ook achter dat er andere mensen de dupe waren geweest van de praktijken van het fake bureau.

Die week was een hel: ik vertrouwde niemand en model worden? Dat wilde ik helemaal niet meer. Het fiasco heb ik bijna niemand verteld. Ik schaamde me zo erg: hoe kon ik zo naïef zijn geweest? Meisjes als ik waren voor zulke fake bureau’s fantastische doelwitten: jong en naïef, maar vooral ontzettend onzeker. Ik ben er goed van afgekomen. Het bureau heeft ervoor gezorgd dat ik nu drie keer nadenk voordat ik met vreemde mensen in zee ga. Ik teken niets waar ik niet achter sta. En verhalen die te mooi zijn om waar te zijn? Die zijn dat vaak ook. Ik heb mijn lesje wel geleerd!”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

GRLMAG maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Door op akkoord te klikken of door op de website te blijven komen, ga je hiermee akkoord.