fbpx

Column: Welcome to the fabulous life of Anouk

 
Bij Anouk (23) werd kanker geconstateerd. Op GRLMAG vertelt deze (positieve!) powerchick iedere week over haar strijd. Deze week: Prikken en misselijkheid.

DAT IK ME DAAR ZO DRUK OM HEB GEMAAKT

“Oef. De tweede kuur is toch wel een stuk zwaarder dan de eerste. De dag dat ik thuis kwam van het ziekenhuis, zou ik ’s avonds een prik krijgen omdat ik te weinig bloedcellen heb. Dit werd me voor mijn tweede kuur verteld.

A: ‘Waar kan ik de prik mee vergelijken? Zo’n vaccinatie als je op vakantie gaat?’
Oncoloog: ‘Nee, het is veel minder erg, je voelt er bijna niets van.’
Ja sure, dat zou ik ook zeggen…
A: ‘Oke.. dan doe ik wel net of ik die prik krijg omdat ik een verre reis ga maken.’ Ik ben moeder en kind in één. Moeder die het kind verhaaltjes wijsmaakt om het wat aangenamer te maken.

Er zou een man bij mij thuis langskomen om mij de prik te geven. Ik was ontzettend zenuwachtig en dan ben je ook nog constant misselijk. Kon dat spul niet gewoon door mijn infuus heen ofzo? En dan gaat ie… de gevreesde deurbel.

De man was zo’n jaar of zestig en heel aardig. Voordat de prik kwam, vroeg hij nog of ik het zelf wilde doen, want dat kan blijkbaar bij deze prik. IK ZELF? OMG, haha echt niet. Ik hoorde m’n moeder al een beetje lachen. Ik ben al blij dat ik die prikken aankan. Daarna vertelde hij dat de prik het beste in de buik kon. De buik? Ok, lijkt mij echt een hele niet fijne plek om een prik te krijgen maar hij zal het wel weten dus ik stemde toe.

Ik kijk altijd weg bij prikken. Deze meneer liet me nog even de naald zien en wilde vertellen wat hij precies ging doen. ‘Nee, doe er maar in ik hoef het niet te weten. Ik kijk de andere kant op.’ Wat betreft zulke dingen, ben ik absoluut niet nieuwsgierig.

Uiteindelijk stelde het echt niks voor. Dat ik me daar zo druk om heb gemaakt. Na afloop wilde hij toch nog even uitleggen hoe de prik werkte, dus heb ik geluisterd en ja het is heel makkelijk maar echt niet dat ik ooit die prik aan mezelf (of nog erger: iemand anders) ga geven.

Die avond kon ik echt amper slapen door de misselijkheid. Dus toen ben ik maar de Harper’s Bazaar gaan lezen om de tijd te doden (ondertussen heb ik duizenden tijdschriften gekregen dus die komen wel van pas, haha). ‘Welcome to the fabulous life of Anouk’.

Maar waar ik me dan zo aan irriteer… is dat ik in het ziekenhuis niet zo heel erg misselijk ben en als ik dan thuis kom, lijkt het verdrievoudigd. In het ziekenhuis druk ik op een belletje en dan komt er een zuster die me wat toedient en dan klaar. Nu moet ik het zelf doseren en dat is nog best lastig. Het liefst zou ik 24/7 mijn lievelingszuster om me heen hebben om te vragen wanneer ik wat nou het beste kan innemen. Dit is me natuurlijk wel verteld, toch lijkt het me ideaal.”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

GRLMAG maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Door op akkoord te klikken of door op de website te blijven komen, ga je hiermee akkoord.