Liz (20): “Ik ben geboren in het verkeerde lichaam”

 

Lars (20) werd geboren in het verkeerde lichaam. Al van jongs af aan wist hij dat hij een meisje was. Op zijn zeventiende kwam Lars – nu Liz – uit de kast als transgender.

IK BEN GEWOON LIZ, EEN MEISJE, NIKS BIJZONDERS

SPIEGEL

“Toen ik drie jaar oud was, heb ik mijn ouders meerdere keren verteld dat ik een meisje was. Zolang ik me kan herinneren ben ik altijd al een meisje geweest. Ik haatte mijn korte haar en mijn jongenskleren. Het liefst wilde ik heel lang haar en een mooie roze jurk aan naar school, maar dat durfde ik niet omdat ik bang was voor nare reacties. Van mij werd verwacht dat ik bij de jongens hoorde, maar dat wilde ik niet. Bovenal verafschuwde ik mijn geslachtsdeel. Het feit dat er bij mij iets anders zat dan bij een meisje frustreerde me. Ik kon iedere dag in de spiegel kijken en dan zag ik niet mezelf, maar iemand anders. Deze ergernis nam met de jaren toe.”

lars-liz

BARBIES

“Thuis mocht ik altijd mezelf zijn. Ik experimenteerde met make-up, speelde met poppen en droeg jurkjes uit de verkleedkist. In het begin had ik nooit het gevoel dat ik anders was dan andere kinderen, omdat mijn gedrag vanuit huis uit nooit afgekeurd werd. Toen ik wat ouder werd, kreeg ik het moeilijker: keer op keer werd ik geconfronteerd met de verschillen tussen de geslachten. In de pauze werd er van me verwacht dat ik ging voetballen met de jongens, terwijl ik liever Barbies’ haren ging borstelen met de meisjes.”

TONEELSTUK

“Tijdens mijn puberteit werd ik steeds ongelukkiger. Ik ontdekte dat mijn manier van mezelf zijn niet gewaardeerd werd op de middelbare school. Ik voerde een toneelstuk op, en speelde de grootste rol uit mijn leven. Toen ik erachter kwam dat ik op jongens viel, dacht ik dat mijn geaardheid de bron was voor wat ik voelde. Op dat moment kon ik die gevoelens het best koppelen aan mijn gedrag. Uiteindelijk bleek ik niet homoseksueel te zijn en vanaf dat moment belandde ik in een zwart gat. Ik wist niet waar ik moest zoeken naar hetgeen wat ik miste en in mijn omgeving kende ik niemand die ik kon linken aan de persoon die ik was.

COMING OUT

“Na een moeilijke periode kwam ik erachter wie ik echt was. Op mijn zeventiende wist ik zeker dat ik als meisje verder wilde leven. Ik had al mijn moed nodig om mijn omgeving te vertellen dat ik transgender was. Mentaal was dat erg zwaar, maar beetje bij beetje zag ik weer een lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Voordat ik aan mijn transitie begon vertelde ik het aan mijn familie en vrienden. Zij reageerden heel positief. Heel mijn leven kenden ze me meer als meisje dan als jongen. Dus toen ik vertelde dat ik transgender was dacht iedereen: dit had zo moeten zijn. Toen mijn transitie vorderde begonnen mijn ouders, vrienden en familie mij ineens te begrijpen. Ze kregen meer begrip en respect voor me.

In het dorp waar ik vandaan kom kennen ze het transgenderfenomeen niet, dus naast verbazing speelde onwetendheid een grote rol in mijn coming out. Kan dat wel? Hoe werkt dat? Is dat niet slecht? Heel veel mensen vonden het apart en snapten niet dat ik als meisje door het leven ging. Transgenders kende men van verhalen, niemand wist eigenlijk wat het echt was. Logisch, je ontmoet niet iedere dag een transgender. Soms maakte het me onzeker. Het liefst wilde ik me verstoppen. Gelukkig gaat dat nu beter. Zodra mensen me leren kennen, verdwijnen kritiek en vooroordelen als sneeuw voor de zon.”

liz-lars2LARS

“Na mijn coming out ik bedacht ik samen met mijn ouders een nieuwe naam voor mezelf. We begonnen met tweehonderd willekeurige namen en eindigden met een top vijf. Uiteindelijk kozen we voor Elizabeth, Liz is mijn roepnaam. Elizabeth is net zoals Laurens (roepnaam Lars, mijn oude officiële naam) een Scandinavische naam. En net zoals Laurens kwam de naam Elizabeth ook voor in onze familiestamboom. Dus de keuze was al snel gemaakt. Er was een link tussen Lars en Liz en dat wilden mijn ouders en ik graag, omdat Lars altijd een stukje uit mijn leven zou blijven.

ACHTBAAN

“Als transgender ga je mentaal en fysiek door een achtbaan van gevoelens. Ik wilde vanaf dag een al een vrouw zijn, maar ik merkte dat ik nog een hele weg te gaan had voordat dat moment dan ook eindelijk daar was. Het is zwaar – van het opbouwen van een dossier met artsen en psychologen tot aan het ontvangen van hormonen en operaties. Maar dat is het allemaal waard geweest. Ik kan nu echt mezelf zijn. Ik heb nu eindelijk het gevoel dat ik echt leef.”

GEWOON LIZ

“Ik ben heel open over mijn transitie en ik schaam me niet voor het feit dat ik transgender ben. Vooral in het begin kon ik er makkelijk over praten, het was ook duidelijker te zien dat ik net aan mijn transitie begon. Nu mijn transitie bijna voltooid is houd ik het wat meer voor mezelf. Dat is omdat ik mezelf niet meer als iemand zie die tussen twee geslachten zweeft. Ik ben gewoon Liz en ik ben een meisje, niks bijzonders eigenlijk.”

GRLMAG Redactie
GRLMAG Redactie

De GRLMAG-redactie houdt jou iedere dag op de hoogte van de hotste nieuwtjes en handigste tips.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Shop ’till you drop!